Kac moralny po postawieniu granicy. Jak nie pozwolić, by poczucie winy wciągnęło Cię z powrotem w manipulację?

Postawienie granicy zawsze było dla mnie czymś więcej niż tylko prostym wypowiedzeniem jednego zdania, bo za każdym razem, kiedy mówiłam „nie”, miałam wrażenie, że wcale nie zamykam tylko jakiejś sytuacji czy nie kończę jednego zobowiązania, ale że dotykam w sobie czegoś znacznie głębszego.  

Zwyczajne cuda, czyli o tym, jak znaleźć skarb w codzienności.

Czasem zatrzymuję się w połowie zdania, odkładam kubek herbaty i po prostu patrzę. Patrzę na kurz wirujący w promieniach słońca wpadających przez okno, na liście moich roślin, które wymagają przetarcia, na stertę papierów, które czekają na uporządkowanie, na komputer by napisać nowy post. I w tych momentach, kiedy świat na chwilę zwalnia, uświadamiam sobie coś bardzo prostego, ale też trudnego do przyjęcia: to, co przez większość dnia wydaje się uciążliwe, jest tak naprawdę cichym dowodem na to, jak wiele mam.

Filiżanka Życia: Lekcja o tym, co naprawdę ma smak

Kilka absolwentek prestiżowej uczelni, kobiet, które z sukcesem odnalazły swoje miejsce w świecie, zebrało się w progu domu swojej dawnej mentorki. Spotkanie, które początkowo wypełniały radosne wspomnienia i gwar śmiechu, z czasem naturalnie zmieniło swój rytm, płynnie przechodząc w refleksyjną rozmowę o trudach dorosłości, ambicjach i ciężarze, jaki nakłada na nas współczesny świat.

Ciepłe słowa

 

s

Banknot i ja - historia, która wróciła do mnie po czasie

Historia o banknocie i wartości człowieka to opowieść, kiedy przestajesz wierzyć, że jesteś mniej warta. Wracam do historii o banknocie, którą znałam od dawna, ale dopiero po czasie zobaczyłam w niej siebie. O tym, jak łatwo człowiek zaczyna mylić swoje doświadczenia z własną wartością i jak powoli wraca się do siebie.

Największym prezentem nie są pieniądze. Czasem jest nim zwykłe „widzę cię”

Są takie historie, które zostają w człowieku na długo. Nie dlatego, że wydarzyły się naprawdę. Zostają dlatego, że przypominają nam coś ważnego o nas samych.Wdzięczność i „dziękuję”, które zmienia relacje. Poruszająca, osobista opowieść o wdzięczności, niewidzialnym zmęczeniu i sile zauważenia drugiego człowieka. Historia, która zostaje na długo.

Lekcje życiowe, których nie nauczysz się z książek. Po co nam trudne doświadczenia i jak radzić sobie z trudnościami?

Kiedy wieczorami zdarza mi się przeglądać internet, błądzić po różnych grupach wsparcia, forach czy sekcjach komentarzy pod psychologicznymi postami, uderza mnie, jak potężna jest tam fala skumulowanego, ludzkiego żalu, który codziennie rozlewa się po ekranach telefonów.

Miłość pod ochroną: Dlaczego tak trudno pozwolić komuś podejść blisko?

Znasz to uczucie, kiedy chcesz komuś zaufać, ale w środku wszystko się zaciska? To jak wchodzenie do jeziora w chłodny, jesienny poranek. Woda jest lodowata, a każdy Twój krok w głąb powoduje, że oddech staje się płytszy, bardziej zachowawczy. Robisz krok, woda cię piecze, a Twój instynkt krzyczy, żeby natychmiast uciec na brzeg, gdzie jest sucho, gdzie znasz teren i gdzie nic Ci nie grozi.

Małe gesty mają znaczenie. Historia rozgwiazdy, która zmienia sposób patrzenia na życie

Czy jedno dobre słowo może coś zmienić? Poznaj wzruszającą historię rozgwiazdy i odkryj, dlaczego małe gesty życzliwości często znaczą dla kogoś więcej, niż nam się wydaje.

Kiedy Twój „Warsztat” płonie w imię cudzego ocalenia. Dlaczego przestałam być ratownikiem?

W książce Jorge Bucay Pozwól, że ci opowiem... trafiłam na historię o ,,Warsztacie stolarskim siedem”. Kiedy czytałam ten fragment po raz pierwszy (mam tę książkę w domu zaledwie od tygodnia), poczułam, jakby ktoś otworzył moje prywatne archiwum. Choć znam tę opowieść od niedawna, uderzyła we mnie z taką siłą, jakby opisywała całe lata mojego życia, które do tej pory wymykały mi się z rąk.

Dlaczego czasem trzeba stać w miejscu, żeby zacząć latać? Moja historia.

Kiedy życie przypomina kokon. Dlaczego moment zatrzymania jest Twoim największym przygotowaniem?

Czy czasem też masz wrażenie, że życie jest jak zbyt ciasny kokon?

Gniazdo, w którym byliśmy tylko pionkami. O rodzeństwie, którego nigdy nie miałam

Kiedy byłam młodsza, wierzyłam w obraz znany z literatury i kina: rodzeństwo to monolit. To zestaw ludzi, którzy, choćby nie wiem jak różni w sytuacjach kryzysowych stają ramię w ramię. Wierzyłam, że gdzieś pod powierzchnią codziennych sprzeczek, czasem złośliwości czy nieporozumień, pulsuje niewidzialna więź, której nie da się przeciąć.

Przypowieść o dwóch podróżnikach

Pewien człowiek, który wędrował w stronę odległego miasta, spotkał na swojej drodze starca siedzącego przy bramie wioski. Zapytał go:  -Powiedz mi, jacy ludzie mieszkają w tym mieście? Myślę o przeprowadzce, ale nie wiem, czy warto.

Przestań oceniać innych. Historia, która zmieni Twoje życie i sposób patrzenia na ludzi.

To nie jest zwykłe spojrzenie. To wzrok, który waży, mierzy i klasyfikuje. Wchodzisz do pokoju, stoisz w kolejce, po prostu jesteś. Może masz gorszy dzień, może Twoje oczy są podkrążone od nieprzespanej nocy, a może po prostu Twoja ekspresja odbiega od „normy”, którą tłum uznał za akceptowalną. I nagle to czujesz.

Mój „cichy bohater” i gorzka lekcja o dorosłości: Dlaczego dopiero po latach zrozumiałam, kim naprawdę był mój ojciec

Są takie tematy które dawno powinnam napisać ale słucham serca i czekam na właściwy czas, na czas w którym będę gotowa. Dziś jest czas na temat o moim bohaterze. Przez lata żyłam w bańce, która wydawała mi się całym światem. W tej bańce mój ojciec był bohaterem bez skazy, postacią niemal pomnikową. Jako dziecko wpatrywałam się w niego z taką czystą, naiwną fascynacją, której dziś, patrząc wstecz, niemal nie potrafię zrozumieć.

Mit „przeciwieństw”. Dlaczego po 48 latach wiem, że podobieństwo to nie nuda, a święty spokój?

Przez większość mojego życia byłam karmiona bajką o tym, że „przeciwieństwa się przyciągają”. Wmawiano nam, że to najlepszy przepis na udany związek - żeby nie było nudno, żebyśmy się wzajemnie „uzupełniali”, żeby życie było jak ekscytująca zagadka.