- Po co my w ogóle jesteśmy na tej ziemi?
Nie pamiętam dokładnie, co odpowiedziała. Może coś odburknęła, może się zdziwiła, że zadaje takie pytania. Ale pamiętam dokładnie, co wtedy poczułam: że coś tu się nie zgadza. Że to wszystko - dom, szkoła, jedzenie, spanie - nie może być wszystkim.
Kiedy umarła moja babcia. Miałam siedem lat. To była pierwsza osoba, przy której czułam się naprawdę kochana. Taka prawdziwa, ciepła obecność, której nie da się zastąpić. Kiedy zniknęła, jakby zrobiło się o wiele zimniej - nie tylko w domu, ale też we mnie.
I to pytanie pojawiło się pierwszy raz:
Po co my tu jesteśmy, skoro to wszystko można stracić tak szybko?
Dzieciństwo nie było beztroskie. Nie było nawet spokojne.
Zamiast miękkich słów - napięcie. Zamiast poczucia bezpieczeństwa - lęk, który z wiekiem tylko zmieniał formy.
A potem dorosłość.
Małżeństwo, w które uwierzyłam bardziej niż w siebie. Obietnice, które brzmiały pięknie, ale nigdy nie zostały spełnione.
Mąż, który zawiódł.
Rodzice, którzy wybrali jego.
Dach nad głową, który przestał istnieć.
Zostałam z niczym. Z jednym tylko - tą dziwną siłą, która nie pozwala się całkiem rozpaść.
I praca - taka, która nie rozwijała, nie inspirowała, nie dawała sensu. Tylko wypłaty. Tylko przetrwanie.
I wtedy znów przychodziło to pytanie:
Dlaczego ja? Dlaczego znowu mnie?
Ale nie tylko ja je zadawałam. Słuchałam innych.
Dziewczyna, którą całe życie zawstydzano za to, że "za bardzo przeżywa" - dziś pomaga innym wracać z depresji.
Mężczyzna, którego żona zostawiła z trójką dzieci - dziś wychowuje synów z taką czułością, jakiej sam nigdy nie zaznał.
Kobieta po kilkunastu poronieniach - dziś mówi innym kobietom, że nie są mniej wartościowe.
Chłopak, który stracił rodziców w wypadku - dziś uczy się, jak być dla innych oparciem.
Ludzie, którzy przeszli przez piekło, mają dziś w oczach coś, czego nie da się nauczyć - tylko przeżyć.
I nagle zaczęło mi świtać.
Może to wszystko nie było bez sensu.
Może nawet jeśli nie widzimy w tym celu - to ten cel się tworzy w nas.
„Ludzie są jak drewno - im więcej doświadczą, tym bardziej stają się gładcy.
I tak jak papier ścierny, życie ściera z nas to, co zbędne, zostawiając to, co prawdziwe.”
- autor nieznany
Z każdym zawodem, z każdą zdradą, z każdą utratą - coś we mnie pękało.
Ale to właśnie przez te pęknięcia wchodziło światło.
To, co miażdży, uczy siły.
To, co zabiera, uczy doceniania.
To, co boli, kształtuje.
Dziś już nie pytam „Dlaczego ja?”
Dziś pytam: Czego mam się z tego nauczyć? Co to próbuje mi pokazać? Kim mam się stać po tej burzy?
Nie wiem, po co tu jesteśmy. Ale wiem, że każda rana czegoś nas uczy. I że może - tylko może - nie bez powodu było aż tak ciężko.
Pytania-refleksje:
A Ty? Gdybyś miał spojrzeć na swoje rany jak na lekcje - czego próbowały Cię nauczyć?
Co, jeśli to, co najbardziej bolało… było też tym, co najbardziej Cię ukształtowało?
Które trudne chwile zmieniły Cię najmocniej - choć wtedy tego nie rozumiałeś?
Gdybyś miał nazwać jedną rzecz, którą zbudowało w Tobie cierpienie - co by to było?
Czy jest coś, za co dziś potrafisz podziękować, mimo że kiedyś myślałeś, że Cię złamie?
Czasem wystarczy jedno zdanie, by coś w kimś się zatrzymało. Jeśli czujesz, że warto - puść to dalej.
Jeśli masz ochotę, zostaw komentarz - bardzo lubię je czytać.
Możesz też kliknąć „Obserwuj” w bocznym pasku, by nie przegapić nowych wpisów.
A kawę możesz postawić tutaj:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz