Dlaczego czasem trzeba stać w miejscu, żeby zacząć latać? Moja historia.

Kiedy życie przypomina kokon. Dlaczego moment zatrzymania jest Twoim największym przygotowaniem?

Czy czasem też masz wrażenie, że życie jest jak zbyt ciasny kokon?

Był taki okres w moim życiu, kiedy niemal codziennie budziłam się z tym samym uczuciem: jakby coś w środku mnie było ściśnięte, niedokończone, zawieszone pomiędzy tym, co miało się wydarzyć, a tym, co już dawno powinno się zmienić. Pamiętam, że wtedy nie umiałam tego nazwać inaczej niż jednym krótkim pytaniem, które wracało do mnie rano i wieczorem: ile jeszcze?

Na zewnątrz wszystko wyglądało całkiem normalnie: praca, obowiązki, wiadomości, zwykłe rozmowy. Ale w środku czułam, że utknęłam w miejscu, którego nikt nie widzi. Pamiętam jeden jesienny wieczór, kiedy wróciłam do domu tak zmęczona, że kubek z herbatą - choć wystygł w moich dłoniach - był jedynym punktem oparcia. Patrzyłam przez okno na światła samochodów, na ludzi, którzy gdzieś pędzili i czułam się, jakbym była zupełnie obok tego wszystkiego, jakby moje życie na moment przestało wiedzieć, w którą stronę ma się ruszyć.

Znaleźć oddech w codzienności

W takich chwilach, kiedy wszystko wydawało się zbyt ciężkie, szukałam ratunku w tym, co namacalne. Czasem to było moje akwarium - potrafiłam siedzieć przy nim godzinami, w zupełnej ciszy, obserwując, jak małe krewetki swoimi drobnymi rączkami nieustannie pracują, przebierają, szukają pożywienia. Było w tym coś hipnotyzującego, coś, co przypominało mi, że życie toczy się nawet wtedy, gdy my czujemy się zawieszeni. Innym razem to były moje kwiaty. Kiedy nic innego nie działało, wycierałam kurze z liści, podlewałam je, dbałam o nawóz. To był mój oddech. Ta drobna, codzienna troska o rośliny sprawiała, że chaos w głowie na moment cichł, a ja czułam, że mam na coś realny, dobry wpływ.

I wtedy pojawiało się to trudne porównanie, którego nie umiałam w sobie zatrzymać, patrzyłam na innych, którzy budowali swoje życie dalej, a ja miałam wrażenie, że wciąż jestem gdzieś pomiędzy. Próbowałam naprawiać to, co się psuło, byłam cierpliwa, podejmowałam decyzje, a mimo to zmiany nie przychodziły tak szybko, jak potrzebowałam. Zaczynałam się zastanawiać, czy to ja robię coś źle.

Pułapka „wyników”

Wiesz, co jest najtrudniejsze w tym wszystkim? Żyjemy w świecie, który obsesyjnie domaga się od nas „wyników”. W mediach społecznościowych, w rozmowach przy kawie, słyszymy o ludziach, którzy w ekspresowym tempie zmieniają branże, kupują domy, biegną maratony. Kiedy czujesz, że Twój „kokon” trwa dłużej, niż przewidywały to schematy, zaczynasz czuć wstyd. Myślisz, że jesteś zepsuta, albo że nie masz wystarczająco dużo woli walki.

Ale czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, czy ten „brak efektów” nie jest formą ochrony? Kiedy jesteś wewnątrz kokonu, nie tylko Twoje ciało, ale i cały Twój światopogląd podlega totalnej przebudowie. To nie jest tak, że stoisz w miejscu. To etap, w którym stare przekonania - te, które odziedziczyłaś po środowisku, po trudnych doświadczeniach z dzieciństwa, gdzie często brakowało emocjonalnego wsparcia - muszą przestać istnieć, żeby mogło narodzić się coś nowego. To jest proces destrukcji starego „ja”. A destrukcja zawsze boli.

Dlaczego logika tutaj nie pomaga?

Piszę to, żebyś wiedziała, nie mówię Ci, że wszystko dzieje się „po coś” w łatwy sposób. Sama nie lubię takich zdań. Wiem, że kiedy jest trudno, logika typu „weź się w garść” potrafi bardziej odsunąć niż pomóc. My, wrażliwi, nie potrzebujemy chłodnej kalkulacji. Potrzebujemy przyzwolenia na to, by czuć. Potrzebujemy kogoś, kto zrozumie, że nasz ból nie jest „błędem systemu”, tylko ceną za bycie autentycznym.

Kiedyś myślałam, że wszystko muszę publikować od razu, że każdy pomysł musi natychmiast stać się tekstem. Dziś w mojej szufladzie leży 287 tytułów, z których wiele „dojrzewało” miesiącami, a nawet latami. Nauczyłam się, że te teksty, które najbardziej poruszają, nie rodzą się z pośpiechu. Rodzą się z czasu. Dokładnie tak jak my.

Czy to kokon, czy bierność?

Pytasz siebie: „Jak mam wiedzieć, czy to jeszcze kokon, czy już tylko bierność?”. Moim zdaniem, różnica tkwi w uważności. Bierność to moment, w którym zamykasz oczy, uciekasz w ekran telefonu, w bycie „zajętą” tylko po to, żeby nie czuć. Kokon natomiast to stan, w którym czujesz ten ucisk, czujesz ciasnotę, ale nie uciekasz. Pozwalasz sobie na smutek, na lęk. Jeśli w tym wszystkim, co wydaje się zatrzymaniem, potrafisz zauważyć siebie - jeśli potrafisz po prostu być ze swoim trudem, to znaczy, że nie stoisz. To znaczy, że rośniesz.

Dlatego tak często wracam do historii o motylu. Dzisiaj widzę w niej coś bardzo ludzkiego: dotyka tych chwil, kiedy za wszelką cenę chcielibyśmy przeciąć własny kokon, tylko po to, żeby poczuć ulgę. Ale każdy z nas ma takie momenty, w których robi wszystko dobrze, a mimo to nic się nie zmienia. I może wtedy najtrudniejsza nie jest przeszkoda, ale ta wieczorna cisza, kiedy zostajesz sama ze swoimi myślami i analizujesz: ,,czy to jeszcze ma sens?"

Twoje skrzydła potrzebują czasu

Dzisiaj, kiedy patrzę na tamten czas z dystansu, widzę, że to nie był moment zatrzymania, tylko moment, w którym coś we mnie dojrzewało. Może więc, kiedy następnym razem poczujesz, że jesteś w swoim kokonie, nie chodzi o to, żeby go natychmiast rozrywać. Może chodzi o to, żeby - tak jak ja przy krewetkach czy kwiatach - pozwolić sobie na tę małą, codzienną czynność, która trzyma Cię w pionie. Bo to, że jeszcze nie widać skrzydeł, nie oznacza, że nie rosną.

Jeśli jesteś teraz w takim miejscu, chciałabym Ci powiedzieć coś bardzo prostego: nie jesteś w tym sama. To, że dziś jest ciężko, nie oznacza, że tak będzie zawsze. Nie porównuj swojego etapu do cudzego efektu końcowego. Nie każda gąsienica staje się motylem w tym samym czasie.

Może właśnie to jest Twój moment kokonu, który jeszcze nie wie, że zaraz stanie się lotem.

Wiem, że o takich chwilach nie zawsze łatwo się pisze. Nie musisz nazywać wszystkiego. Czasem wystarczy, że dasz znać kropką lub krótkim słowem w komentarzu, że jesteś - dla mnie to też sygnał, że jesteśmy w tym razem.

Po prostu oddychaj. Nawet jeśli teraz

 to jedyne, co masz.