Kochana moja, mała Aniu,
Nie wiem, czy pamiętasz ten dzień, kiedy pierwszy raz poczułaś, że coś może być „nie tak”. Może ktoś się skrzywił, może usłyszałaś zbyt ciężkie słowa, które nie były dla Ciebie. Ale chcę Ci powiedzieć - to nie była prawda. Byłaś wtedy wystarczająca. I jesteś nią nadal.
Pamiętam Cię - z tym wielkim sercem, które chciało, żeby wszyscy byli szczęśliwi, nawet jeśli sama byłaś już zmęczona. Tak bardzo starałaś się być dobra. Grzeczna. Cicha. Niewidoczna, żeby nikogo nie zawieść. A ja dzisiaj chcę, żebyś usłyszała coś, czego wtedy nikt Ci nie powiedział:
Nie musiałaś. Już wtedy byłaś kochana.
Twoje łzy nie były oznaką słabości. To była Twoja odwaga. Twoje marzenia - nawet te wyśmiane - miały sens. I to, że czasem czułaś się inna, nie było powodem do wstydu. To był dar. Tylko świat jeszcze nie umiał go zobaczyć.
Pamiętam, jak siedziałaś w swoim kącie, z tą ciszą w oczach, której nikt nie rozumiał. Wiem, że czasem chciałaś krzyczeć, ale nie było gdzie. Trzymałaś w sobie tyle łez, bo bałaś się, że jeśli je wypuścisz, wszystko się rozpadnie.
I pamiętam, jak bardzo pragnęłaś, żeby ktoś zapytał: „Co czujesz?” - nie „Jak się masz?”, nie „Dlaczego znowu płaczesz?”, tylko: „Co tam naprawdę w Tobie siedzi?”. Nikt nie zapytał. Więc ja pytam teraz. I odpowiadam:
To wszystko było prawdziwe. Twój ból. Twoje milczenie. Twoja potrzeba, żeby ktoś po prostu… został.
Aniu, już nie musisz nikomu niczego udowadniać. Ani być grzeczna, ani dzielna. Możesz się położyć, oddychać, pozwolić sobie odpocząć. I płakać. Bez wstydu.
Bo dziś masz mnie. Ja już się nie odwrócę.
Z miłością,
Ta, którą się stałaś.
Podziel się w komentarzu: jakie słowa chciałabyś dziś powiedzieć małej wersji siebie? Kliknij „Obserwuj”, aby nie przegapić kolejnych listów i inspirujących wpisów.
ps
Przytul swoje młodsze ja - wizualizacja wsparcia dla siebie
Znajdź spokojne miejsce dla siebie, gdzie nikt i nic nie będzie ci przeszkadzać.
Zamknij oczy i weź kilka spokojnych oddechów.
Wyobraź sobie siebie sprzed lat, w tym momencie, kiedy było Ci najtrudniej. Zobacz ją dokładnie - jej wzrok, jej gesty, jej milczenie.
Podejdź powoli, w myślach, i weź ją w ramiona. Przytul delikatnie, pozwól poczuć bezpieczeństwo. Powiedz szeptem:
„Nie jesteś sama. Jesteś kochana i wystarczająca.”
Zauważ wszystkie emocje, które się pojawiają - strach, smutek, zagubienie. Nie oceniaj ich, nie próbuj zmieniać - po prostu bądź obok.
W wyobraźni możesz położyć rękę na jej sercu i przekazać jej odwagę, ciepło i poczucie bezpieczeństwa.
Poczuj, jak Wasze serca się łączą - Twoje dzisiejsze „ja” daje wsparcie temu przeszłemu „ja”. Na koniec obejrzyj ją jeszcze raz, uśmiechnij się i pozwól odejść z myślą:
„Jestem przy Tobie, zawsze będę. Możesz iść dalej, z odwagą i spokojem.”
Otwórz oczy, weź głęboki oddech i poczuj, jak obecność Twojej młodszej wersji staje się źródłem siły i łagodności dla Ciebie dzisiaj.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz