Czasem zatrzymuję się na chwilę i uświadamiam sobie, że to, co wydaje się uciążliwe, tak naprawdę bywa cichym dowodem na to, jak wiele mam.
Bałagan po spotkaniach z bliskimi? To znak, że nie jestem sama - mam ludzi, z którymi mogę się śmiać i dzielić życie.
Podatki? Przypomnienie, że mam pracę, która daje mi niezależność i poczucie celu.
Trawnik, który zarasta, brudne okna i przeciekająca rynna? Mam dom - prawdziwe miejsce, które jest moje.
Ubrania, które zaczynają być za ciasne? To znak, że nigdy nie brakuje mi jedzenia.
Mój cień na chodniku? To tylko dowód, że świeci słońce… i ja tu jestem.
Narzekania wokół? Przypominają mi, że mogę mówić to, co czuję i nikt nie ucisza mojego głosu.
Rachunki za ogrzewanie? Oznaczają, że w chłodne dni jest mi ciepło.
Sterta prania? Ślad obecności tych, których kocham.
Budzik, który wyrywa mnie ze snu? Każdy jego dźwięk to kolejna szansa, by zacząć od nowa.
Zmęczenie wieczorem, obolałe ciało? To znak, że ten dzień był pełen życia i działania.
W tych drobnych, często pomijanych rzeczach ukrywa się prawdziwe bogactwo codzienności.
Czasem wystarczy je dostrzec, by poczuć wdzięczność tu i teraz - bez wielkich gestów, bez spektakularnych zdarzeń, właśnie w tym, co prawdziwe.
Co dziś widzisz w swoim życiu, co kiedyś uważałaś za „kłopot”, a teraz potrafisz nazwać darem? Podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzu - każda historia jest cenna i może dodać otuchy innym.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz