Ustawienia hellingerowskie - dlaczego jedni mówią, że uratowały im życie, a inni czują po nich ogromny niepokój?

Ustawienia hellingerowskie czy pomagają, manipulują, a może po prostu dają ulgę? Szczera prawda bez lukru

Czym są ustawienia hellingerowskie, jak wyglądają krok po kroku, kiedy pomagają, a kiedy mogą zaszkodzić? Dwie prawdziwe emocjonalnie historie, kontrowersje, opinie i szczere spojrzenie bez psychologicznego zadęcia.

Są takie momenty w życiu, kiedy człowiek już naprawdę nie wie, gdzie szukać odpowiedzi.

Próbował rozmów.
Próbował terapii.
Próbował udawać, że wszystko jest dobrze.
Próbował „po prostu żyć dalej”.

A mimo tego dalej nosi w sobie coś ciężkiego.
Jakby smutek, lęk albo poczucie winy były starsze niż on sam.

I właśnie wtedy wiele osób trafia na ustawienia hellingerowskie.

Czasem z ciekawości.
Czasem z desperacji.
Czasem dlatego, że ktoś powiedział: „To mi otworzyło oczy bardziej niż lata terapii”.

Ale obok zachwytu jest też druga strona.
Coraz więcej ludzi mówi dziś:

• że to niebezpieczne,
• że można tam łatwo przekroczyć granice,
• że niektórzy prowadzący robią więcej szkody niż pomocy,
• że wokół ustawień zrobiło się coś bardzo niepokojącego.

I prawda jest taka, że oba te światy istnieją jednocześnie.

Bo ustawienia hellingerowskie dla jednych były ważnym doświadczeniem emocjonalnym.
A dla innych czymś, po czym długo zbierali siebie z podłogi.

Czym właściwie są ustawienia hellingerowskie?

Bert Hellinger stworzył metodę opartą na przekonaniu, że wiele naszych problemów może mieć związek z historią rodziny i schematami przekazywanymi z pokolenia na pokolenie.

Brzmi skomplikowanie, ale w praktyce wygląda to bardziej „ludzko” niż naukowo.

Człowiek przychodzi z konkretnym problemem:

• nie umie stworzyć zdrowego związku,
• ciągle czuje odrzucenie,
• ma ogromny lęk,
• nie potrafi być szczęśliwy,
• nosi poczucie winy,
• jest emocjonalnie wyczerpany,
• ma trudną relację z rodzicami.

Potem wybiera osoby z grupy, które symbolicznie reprezentują członków jego rodziny albo ważne elementy sytuacji.

I tu zaczyna się część, która dla jednych jest niezwykła, a dla innych bardzo kontrowersyjna.

Bo reprezentanci zaczynają mówić o emocjach, napięciach i relacjach, które często zadziwiająco przypominają prawdziwe rodzinne historie uczestnika.

Niektórzy wychodzą z poczuciem: „To było tak prawdziwe, jakby ktoś zajrzał do mojego domu”.

A inni patrzą na to i widzą:

• sugestię,
• psychologię grupy,
• silne emocje,
• mechanizmy projekcji.

I uczciwie mówiąc jedno nie wyklucza drugiego.

Jak wyglądają ustawienia krok po kroku?

To ważne, bo wiele osób wyobraża sobie coś między seansem spirytystycznym a terapią szokową.

Najczęściej wygląda to tak:

• grupa siedzi w sali w kręgu,
• prowadzący pyta o problem,
• uczestnik krótko opowiada o swojej sytuacji,
• wybiera osoby reprezentujące np. matkę, ojca, partnera albo samego siebie,
• ustawia ich w przestrzeni,
• potem obserwuje, co dzieje się między nimi.

Czasem zapada cisza.
Czasem ktoś zaczyna płakać.
Czasem pojawia się złość.
Czasem ludzie mówią rzeczy, które bardzo trafiają w emocje uczestnika.

To bywa mocne nawet dla obserwatorów.

I warto powiedzieć coś bardzo ważnego: nie każdy reaguje tam wielkim „olśnieniem”.

Niektórzy czują ulgę.
Niektórzy chaos.
Niektórzy nic.
A niektórzy wychodzą przeciążeni emocjonalnie.

Co ludzie tak naprawdę tam szukają?

I chyba to jest najważniejsze pytanie.

Bo większość ludzi nie idzie na ustawienia dla samej metody.

Oni idą:

• po ulgę,
• po odpowiedź,
• po zrozumienie,
• po poczucie, że ich ból ma sens,
• po nadzieję, że nie są „zepsuci”,
• po możliwość wypłakania czegoś, czego nie wolno było czuć przez całe życie.

Czasem człowiek przez lata był silny dla wszystkich.
Dla dzieci.
Dla partnera.
Dla rodziców.
Dla świata.

I nagle trafia w miejsce, gdzie pierwszy raz ktoś mówi: „To musiało być dla ciebie bardzo ciężkie”.

I właśnie wtedy łatwo pomylić chwilę emocjonalnej ulgi z poczuciem, że znalazło się odpowiedź na całe życie.

Historia Ani - kiedy ustawienia naprawdę coś otworzyły

Ania miała 42 lata i z zewnątrz wyglądała na kobietę, która ma wszystko pod kontrolą.

Praca.
Dom.
Dzieci.
Uśmiech.
Zorganizowane życie.

Tylko że w środku od lat czuła coś, czego nie umiała nazwać.

Zmęczenie życiem.
Nieustanne napięcie.
Poczucie odpowiedzialności za wszystkich.

Mąż mówił: „Za dużo się wszystkim przejmujesz”.

Ale ona nawet nie umiała inaczej.

Na ustawienia trafiła przypadkiem, po rozmowie z koleżanką. I sama mówiła później, że poszła bardziej z ciekawości niż wiary.

Kiedy zaczęło się jej ustawienie, wybrano reprezentantów dla niej, jej matki i ojca.

I nagle coś ją uderzyło.

Osoba stojąca jako „Ania” cały czas patrzyła tylko na matkę. Jakby nie mogła oderwać od niej wzroku. Jakby próbowała ją ratować.

Wtedy prowadzący zapytał spokojnie: „Czy jako dziecko czułaś się odpowiedzialna za mamę?”

I Ania rozpłakała się tak, jak nie płakała od lat.

Bo nagle zobaczyła coś, czego wcześniej nie rozumiała.

Że od dziecka była bardziej partnerką emocjonalną swojej matki niż córką.
Że zawsze słuchała jej problemów.
Że bała się ją zostawić samą.
Że nauczyła się, że potrzeby innych są ważniejsze niż jej własne.

I nie to nie sprawiło magicznie, że całe jej życie się zmieniło.

Ale po raz pierwszy coś naprawdę poczuła.
Nie tylko zrozumiała głową.

Kilka miesięcy później poszła na terapię.
Zaczęła stawiać granice.
Powoli przestała ratować wszystkich dookoła.

I sama mówiła: „Ustawienia mnie nie uzdrowiły. Ale otworzyły drzwi do czegoś, czego wcześniej nie widziałam”.

Historia Michała - kiedy po ustawieniach człowiek czuje się jeszcze bardziej zagubiony

Michał trafił na ustawienia po rozpadzie związku.

Był wtedy w fatalnym stanie psychicznym.
Nie spał.
Nie jadł normalnie.
Miał ataki paniki.

I właśnie wtedy usłyszał od znajomej: „Idź na ustawienia. Tam wszystko ci się pokaże”.

Pojechał.

Już na początku czuł się nieswojo, ale był tak zdesperowany, że ignorował własny niepokój.

Podczas jego ustawienia prowadzący zaczął mówić o „ciężkiej energii kobiet w rodzie”, o „nierozliczonych zdradach” i o tym, że Michał „niesie cierpienie babci”.

Problem w tym, że Michał był wtedy w tak złym stanie psychicznym, że chłonął wszystko jak gąbka.

Po warsztacie wrócił do domu jeszcze bardziej rozbity.

Zaczął analizować każdy szczegół życia swojej rodziny.
Wszędzie widział „schematy”.
Przestał ufać sobie.
Bał się własnych emocji.

I zamiast ulgi pojawił się chaos.

Najgorsze było to, że kiedy próbował powiedzieć prowadzącemu, że czuje się gorzej, usłyszał: „To proces. Musisz przyjechać na kolejne ustawienia”.

Michał później powiedział coś bardzo ważnego: „Ja wtedy nie potrzebowałem kolejnego warsztatu. Potrzebowałem stabilnej terapii i poczucia bezpieczeństwa”.

I właśnie dlatego ten temat nie jest czarno-biały.

Kiedy ustawienia mogą pomóc?

Najczęściej wtedy, kiedy:

• człowiek jest względnie stabilny emocjonalnie,
• ma już pewną samoświadomość,
• nie traktuje ustawień jak magicznego rozwiązania,
• trafia na odpowiedzialnego prowadzącego,
• ma później przestrzeń na przepracowanie emocji,
• korzysta równolegle z terapii albo świadomej pracy nad sobą.

Dla niektórych to po prostu mocne doświadczenie emocjonalne, które pozwala spojrzeć na siebie inaczej.

A kiedy lepiej wybrać zwykłą terapię?

Powiem to bardzo wprost.

Jeśli ktoś:

• jest świeżo po traumie,
• ma depresję,
• doświadcza silnych lęków,
• ma myśli samobójcze,
• jest emocjonalnie rozbity,
• żyje w przemocy,
• ma zaburzenia psychiczne,
• ledwo funkcjonuje psychicznie,

to najpierw potrzebuje bezpiecznej terapii.

Nie emocjonalnego warsztatu.

Bo terapia nie daje spektakularnego „wow” po jednym spotkaniu.
Ale daje coś znacznie ważniejszego:

• bezpieczeństwo,
• regularność,
• stabilność,
• relację,
• proces.
  
  Po czym poznać, że coś jest nie tak?

To chyba jedna z najważniejszych części tego tekstu.

Uciekaj, jeśli prowadzący:

• zachowuje się jak guru,
• mówi, że tylko on zna prawdę,
• każe odcinać się od rodziny,
• wyśmiewa psychologów albo psychiatrów,
• interpretuje absolutnie wszystko jako „energię rodu”,
• wzbudza poczucie winy,
• naciska na kolejne warsztaty,
• obiecuje uzdrowienie wszystkiego,
• sprawia, że przestajesz ufać sobie.

Dobra pomoc psychologiczna nie uzależnia od siebie.
Ona pomaga człowiekowi odzyskać kontakt ze sobą.

Dlaczego ustawienia hellingerowskie są dziś tak krytykowane?

1. Za dużo obietnic

Przez lata wokół ustawień zrobiła się atmosfera cudownej metody na wszystko. A ludzie cierpiący bardzo łatwo chwytają się nadziei.

2. Brak kontroli nad tym, kto prowadzi warsztaty

I to naprawdę ogromny problem. Bo dziś praktycznie każdy może nazwać siebie „prowadzącym”. A praca z ludzką psychiką wymaga ogromnej odpowiedzialności.

3. Niektóre założenia nie mają naukowego potwierdzenia

Wiele psychologów krytykuje ustawienia właśnie za brak solidnych badań naukowych. I warto to powiedzieć uczciwie. To nie jest metoda oparta na twardej nauce w takim stopniu jak psychoterapia.

4. Emocje bywają mylone z prawdą

I to bardzo ważne. To, że coś czujemy bardzo mocno, nie zawsze oznacza, że jest obiektywną prawdą. Silne emocje mogą dawać poczucie ogromnego odkrycia. Ale czasem dopiero później, spokojnie, człowiek zaczyna rozumieć, co naprawdę było dla niego ważne.

Coraz więcej ludzi uzależnia się od ciągłego „naprawiania siebie”

I to temat, o którym mówi się za mało.

Niektórzy wpadają w niekończący się świat:

• warsztatów,
• ustawień,
• kursów energii,
• oczyszczania,
• „uzdrawiania rodu”,
• kolejnych metod rozwoju.

I po latach okazuje się, że oni już nie żyją normalnym życiem.

Ciągle tylko siebie analizują.
Ciągle szukają kolejnej odpowiedzi.
Ciągle próbują się „naprawić”.

A czasem największym krokiem do zdrowienia nie jest kolejne rozdrapywanie siebie… tylko spokojne życie.

Czy po ustawieniach relacje rodzinne się zmieniają?

Czasem tak.
Ale nie w magiczny sposób.

Najczęściej zmienia się:

• sposób patrzenia,
• świadomość,
• stawianie granic,
• rozumienie własnych emocji.

Ale matka, ojciec czy partner nie zmieniają się nagle po jednym warsztacie.

I warto o tym pamiętać, żeby nie budować nierealnych oczekiwań.

Najważniejsze pytanie nie brzmi: „czy ustawienia działają?”

Tylko:

Czy po tym wszystkim jesteś bliżej siebie… czy dalej od siebie?

Czy bardziej sobie ufasz?
Czy masz więcej spokoju?
Czy lepiej rozumiesz swoje emocje?

Czy może przeciwnie:

• jesteś bardziej zagubiona,
• bardziej zależna od kolejnych warsztatów,
• bardziej przestraszona,
• bardziej odcięta od rzeczywistości?

Bo dobra pomoc psychologiczna niezależnie od metody powinna pomagać człowiekowi wracać do siebie.
Nie odbierać mu gruntu pod nogami.

Mini FAQ - pytania, które ludzie wpisują najczęściej


Czy ustawienia hellingerowskie są bezpieczne?

Dla części osób mogą być wartościowym doświadczeniem, ale dla osób w kryzysie psychicznym bywają zbyt intensywne.

Czy ustawienia działają?

Niektórym pomagają coś zobaczyć lub poczuć. Inni nie odczuwają efektu albo czują się po nich gorzej.

Czy ustawienia hellingerowskie to manipulacja?

Nie zawsze, ale przy niekompetentnych prowadzących może dochodzić do przekraczania granic emocjonalnych.

Czy warto iść na ustawienia?

To bardzo indywidualne. Warto podejść do tego ostrożnie, świadomie i bez oczekiwania cudów.

Czy ustawienia mogą zaszkodzić?

Tak, szczególnie osobom bardzo kruchym psychicznie albo będącym w silnym kryzysie emocjonalnym.

Czasem człowiek szuka odpowiedzi wszędzie, bo nosi w sobie ból, którego już nie potrafi udźwignąć sam. I nie ma w tym nic złego. Każdy z nas chce w końcu poczuć ulgę, spokój i zrozumienie. Ważne tylko, żeby w tym szukaniu nie zgubić siebie, swojej intuicji i zdrowego rozsądku. Nie każda metoda będzie dobra dla każdego człowieka. Ale każda szczera próba zajrzenia w siebie jest już małym krokiem w stronę światła.

Może właśnie dziś potrzebujesz mniej wielkich obietnic, a więcej łagodności wobec siebie. Mniej presji, że musisz natychmiast wszystko naprawić. A więcej ciepłych słów, oddechu i zgody na to, że zdrowienie bardzo często przychodzi powoli. Krok po kroku. Po cichu. I naprawdę nie musisz przechodzić przez to sama.

A jeśli masz własne doświadczenie z ustawieniami Hellingerowskimi dobre albo trudne możesz napisać o tym w komentarzu . Czasem czyjaś historia daje więcej.