To zmęczenie nie pochodzi z niewyspania. To zmęczenie życiem - tym, że trzeba wciąż planować, odpowiadać na pytania „co słychać?”, dbać o relacje, pracować i udawać przed światem, że wszystko jest w porządku.
Chcę Ci dzisiaj powiedzieć coś, czego może nikt Ci nie mówi: Masz pełne prawo czuć się tak, jak się czujesz. Masz prawo nie mieć siły.
Żyjemy w świecie, który ubóstwia sukces, produktywność i nieustanny optymizm. Wszędzie widać ludzi, którzy „dają radę”, „nie poddają się” i „przekuwają kryzysy w sukcesy”. To buduje w nas destrukcyjne przekonanie, że nasza bezsilność jest porażką. Że coś z nami nie tak, skoro nie potrafimy „wstać i otrzepać się”.
A prawda jest taka, że bezsilność to nie jest słabość charakteru. To często krzyk Twojego organizmu, który woła o uwagę. To sygnał, że zbyt długo ignorowałaś swoje własne granice, zbyt długo byłaś dla siebie surowym sędzią i zbyt długo próbowałaś udźwignąć wszystko w pojedynkę.
Czym jest prawdziwa odwaga? Wielu z nas kojarzy odwagę z wielkimi czynami, z przeskakiwaniem nad przepaściami, z głośnym sprzeciwem czy spektakularnymi zmianami. Ale w momentach, gdy życie przygniata, odwaga wygląda zupełnie inaczej. Jest cicha, niepozorna i często zupełnie niewidoczna dla otoczenia.
Prawdziwą odwagą jest przyznanie przed samą sobą: „Dziś nie dam rady zrobić więcej”.
Odwagą jest odłożenie na bok perfekcjonizmu i pozwolenie sobie na to, by dom nie był wysprzątany, a praca wykonana tylko w podstawowym zakresie.
Odwagą jest prośba o pomoc, gdy czujesz, że zaczynasz tonąć.
Odwagą jest wreszcie to, że mimo ogarniającego Cię mroku, wciąż tu jesteś. Że mimo zwątpienia, zdecydowałaś się przetrwać kolejną dobę.
Nie musisz widzieć całego horyzontu Często czujemy się przytłoczeni, bo patrzymy na nasze życie jak na długą, trudną drogę, która wydaje się nie mieć końca. Myślimy o miesiącach, o problemach, których nie da się rozwiązać od ręki, o lękach, które nie chcą odpuścić. To naturalne, że w takim ujęciu czujemy bezsilność.
Ale spróbuj zawęzić perspektywę. Tylko na dzisiaj. Nie musisz dzisiaj naprawiać swojego życia. Nie musisz dzisiaj wiedzieć, co będzie za rok. Jedyne, co musisz zrobić, to „przetrwać” ten jeden, konkretny moment. Wypić ciepłą herbatę. Oddychać. Dać sobie prawo do płaczu. Drobne, niepozorne czynności to kotwice, które trzymają Cię przy życiu, gdy sztorm na zewnątrz jest zbyt silny.
Pamiętaj ! Twoja wartość nie wynika z tego, co robisz. Nie zasługujesz na miłość, spokój i wsparcie tylko wtedy, gdy jesteś „użyteczna” dla innych. Zasługujesz na to po prostu dlatego, że jesteś. Twój ból jest ważny, bo jest częścią Twojego doświadczenia, a Twoja historia - nawet jeśli teraz pisana jest w cieniu - wciąż ma szansę na zupełnie inne rozdziały.
Jeśli czytasz ten tekst i czujesz, że właśnie tego potrzebowałaś - wiedz, że nie jesteś w tym sama. Ciepłe słowa to miejsce, w którym Twoja bezsilność nie jest oceniana. To miejsce, gdzie możesz zdjąć maskę „silnej kobiety” i po prostu odetchnąć.
Jeśli masz potrzebę wyrzucić z siebie to, co Cię przygniata - napisz. Samo nazwanie emocji, wypowiedzenie ich na głos lub przelanie na papier, to pierwszy krok do tego, by przestały nas tak mocno dusić.
Zostań tu chwilę. Odpocznij. A jutro? Jutro po prostu spróbujemy znowu.
Aż mi się łzy w oczach zakręciły, jak to czytałam, bo to dokładnie to, co czuję od tygodni. Człowiek tak bardzo stara się być twardy, ogarniać dom, pracę, uśmiechać się do ludzi, żeby nikt nic nie zauważył, aż w końcu organizm po prostu mówi 'stop'. Najgorsze jest to poczucie winy, że znowu nie dowożę, że inni dają radę, a ja leżę i chce mi się tylko płakać.
Dzięki za te słowa, naprawdę. Aż mi ulżyło, że nie tylko ja tak mam i że to nie jest jakaś moja wada, tylko zwykłe wyczerpanie. Spróbuję dzisiaj zrobić to, o czym piszesz - nie będę zbawiać świata, tylko zrobię jedną, małą rzecz dla siebie. Choćby usiadła na dziesięć minut z tą herbatą i pozwoliła sobie na to, że dzisiaj jestem po prostu słaba.
Dzięki za ten tekst. Miałam dziś ochotę rzucić wszystko w cholerę i zamknąć się w pokoju, bo już po prostu nie dają rady z tym wszystkim. Dobrze przeczytać, że nie tylko ja się czasem tak sypię i że można odpuścić bez poczucia, że jest się zerem.
Prześlij komentarz