Ludzie którzy nie okazują emocji - jak wygląda życie z emocjonalnie zamkniętym partnerem.

Jak wygląda relacja z osobą, która nie okazuje emocji? O samotności w związku, złudzeniach i tym, co dzieje się z osobą, która czuje więcej. Najgorsza samotność w relacji nie jest wtedy, gdy ktoś odchodzi.

Tylko wtedy, gdy ktoś jest obok i emocjonalnie nie możesz go poczuć.

I z zewnątrz wszystko wygląda normalnie.

Ale w środku zaczyna się coś bardzo cichego i bardzo ciężkiego.

Na początku to nie wygląda źle

Na początku myślisz, że to spokój.

Że dobrze, że nie ma chaosu, krzyków, emocjonalnych wybuchów.

On jest opanowany, zamknięty w sobie, „taki typ”.

Ty mówisz więcej. On słucha.

Albo przynajmniej wygląda, jakby słuchał.

I przez chwilę to działa, bo brak konfliktu łatwo pomylić ze spokojem.

Historia - „opowiadam, a on jest gdzieś indziej”

Siedzisz obok i opowiadasz o swoim dniu.

O czymś ważnym dla Ciebie, o emocjach, o drobiazgach, które Cię poruszyły.

I nagle łapiesz się na tym, że mówisz bardziej do przestrzeni niż do człowieka.

On kiwa głową. Czasem powie „aha”.

I tyle.

Na początku próbujesz mówić więcej, żeby dotrzeć.

Później zaczynasz mówić krócej.

A potem przestajesz mówić o ważnych rzeczach.

Bo po co, skoro to nie wraca?

Cisza, która zaczyna ważyć.

Cisza w takiej relacji nie jest spokojem.

Ona zaczyna być ciężka.

Siedzisz obok kogoś i czujesz, że między Wami jest coś, czego nie da się nazwać, ale co czuć całym ciałem.

I wtedy zaczynasz mówić mniej.

Nie dlatego, że nie masz nic w sobie.

Tylko dlatego, że nie ma gdzie tego zostawić.

Historia - „ja nie wiem, co czuję”

Pytasz spokojnie.

„Co Ty właściwie czujesz?”

I słyszysz:

„Nie wiem.”

I zostajesz z tym sama.

Bo kiedy jedna osoba nie wie, druga zaczyna zgadywać.

Analizować każde słowo, ton, milczenie.

Jakbyś musiała tłumaczyć emocje, które nigdy nie zostały wypowiedziane.

I najważniejsze złudzenie

„On się kiedyś zmieni.”

„Jak będzie lepiej, to się otworzy.”

„Jak ja będę spokojniejsza, to zacznie mówić więcej.”

To zdanie potrafi trzymać latami.

Ale zmiana nie dzieje się dlatego, że ktoś jest kochany bardziej.

Dzieje się tylko wtedy, kiedy druga osoba sama widzi, że coś nie działa.

Jeśli tego nie widzi, Ty możesz się wypalić, zanim cokolwiek się zmieni.

Jak wygląda życie z kimś takim po czasie ?

Na początku próbujesz.

Później tłumaczysz więcej.

Później dobierasz słowa.

A na końcu przestajesz mówić o tym, co naprawdę ważne.

Bo wiesz, że nie ma gdzie tego „oddać”.

I relacja zaczyna przypominać wspólne funkcjonowanie, a nie wspólne życie.

Realny schemat, który się powtarza

Ty zaczynasz się bardziej starać.

Druga strona pozostaje emocjonalnie taka sama.

Rośnie napięcie po jednej stronie.

Druga strona czuje presję i zamyka się jeszcze bardziej.

I zaczyna się emocjonalne rozminięcie.

Nie przez brak miłości.

Tylko przez brak spotkania.

Co dzieje się z osobą, która czuje więcej?

Na początku wydaje się, że to tylko różnica charakterów.

Ty czujesz więcej, on mniej. Ty mówisz więcej, on ciszej reaguje.

Ale z czasem to przestaje być różnica.

Zaczyna być przeciążenie.

Bo osoba, która czuje więcej, zaczyna też dźwigać więcej relacji.

Zaczynasz się dostosowywać.

Najpierw łagodzisz swoje emocje, żeby nie przytłaczać. Potem wybierasz, co powiedzieć. A później zaczynasz milczeć o sobie.

I nawet nie zauważasz, kiedy zaczynasz znikać emocjonalnie.

Zmęczenie, które przychodzi po cichu

To nie jest nagłe.

To narasta.

Najpierw myślisz, że to etap.

Potem, że on „tak ma”.

A potem, że nie warto już mówić.

I w pewnym momencie czujesz się bardziej samotna w relacji niż wtedy, gdy byłaś sama.

Co się dzieje w środku?

Zmieniasz się w osobę, która:

analizuje więcej niż mówi

tłumaczy więcej niż otrzymuje

czuje więcej niż dostaje odpowiedzi

zaczyna sama interpretować drugą stronę

I to bardzo męczy.

Nie przez brak emocji.

Tylko przez brak odpowiedzi.

Ciało zaczyna mówić pierwsze

Zaczynasz to czuć fizycznie.

Napięcie w klatce piersiowej.

Ulga, kiedy jesteś sama.

Zmęczenie po rozmowach, które nic nie zmieniają.

I to ciche poczucie, że emocjonalnie nie ma się gdzie oprzeć.

Historia - „on zawsze taki był”

Mówią Ci, że on zawsze taki był.

I może tak jest.

Ale Ty dopiero teraz czujesz, co to naprawdę oznacza.

Bo z zewnątrz to wygląda jak spokój.

A od środka może być bardzo samotne życie obok kogoś.

Dla kogo to jest szczególnie trudne ?

Najbardziej boli osoby, które:

potrzebują emocjonalnej bliskości

rozmawiają przez uczucia

nie potrafią funkcjonować w ciszy emocjonalnej

czują głęboko i intensywnie

Bo wtedy nie ma równowagi.

Jest jedna strona, która czuje i mówi.

I druga, która nie odpowiada emocjonalnie w tym samym języku.

Co się dzieje po miesiącach i latach ?

Nie ma jednego momentu pęknięcia.

To się rozmywa.

Najpierw znikają rozmowy.

Potem znikają emocje w rozmowach.

Potem znika dzielenie się sobą.

A na końcu zostaje codzienność bez emocjonalnego połączenia.

Najbardziej bolesna prawda

To nie jest relacja bez emocji.

To relacja, w której emocje są tylko po jednej stronie.

I to właśnie wypala tę jedną stronę najciszej.

Co możesz zrobić ?

Mów o sobie, nie próbując „wyciągać” emocji z drugiej strony.

Obserwuj, czy jest jakikolwiek emocjonalny kontakt.

Nie rezygnuj z siebie, żeby utrzymać spokój.

Nie bierz odpowiedzialności za dwie strony.

I sprawdź, czy ta relacja daje Ci choć minimalne spotkanie.

Mini FAQ

Czy osoba, która nie okazuje emocji, nie czuje?

Często czuje, tylko nie umie tego pokazać

Czy mogę to zmienić?

Nie sama. Zmiana musi wyjść z niej

Czy to moja wina, że czuję się samotna?

Nie. To reakcja na brak emocjonalnego kontaktu

Najtrudniejsze nie jest to, że ktoś jest obok. Tylko to, że z czasem przestajesz czuć, że naprawdę tam jest.

Czasem największy brak nie jest widoczny.

Tylko odczuwalny.