Rytuały pomagają nadać kształt dniom, które inaczej zlałyby się w jedną szarą plamę. To coś, na co czekamy. Coś, co daje poczucie ciągłości, troski, sprawczości. Coś, co możemy zrobić tylko dla siebie albo… właśnie po to, by przypomnieć sobie, że jesteśmy potrzebni.
- Po co my w ogóle jesteśmy na tej ziemi?
Nie pamiętam dokładnie, co odpowiedziała. Może coś odburknęła, może się zdziwiła, że zadaje takie pytania. Ale pamiętam dokładnie, co wtedy poczułam: że coś tu się nie zgadza. Że to wszystko - dom, szkoła, jedzenie, spanie - nie może być wszystkim.
Może wtedy, kiedy zbyt wiele razy je usłyszałam - i ani razu nie przyszło za nim nic więcej.
Może wtedy, gdy siedziałam na podłodze w łazience, z mokrą od łez koszulką, i naprawdę nie wiedziałam, jak przeżyć następne dziesięć minut.
Bo nie boli Cię tak, żeby krzyczeć. Ale boli wystarczająco, żeby czuć, że coś się w Tobie po cichu psuje.
Nie wydarzyło się nic „wielkiego”.
Nie ma żadnego dramatu.
Masz gdzie mieszkać. Masz co jeść.
Może wtedy, gdy ktoś mnie potrzebował, a ja nie umiałam odmówić.
Może wtedy, gdy uznałam, że bycie „dobrą” znaczy stawiać innych na pierwszym miejscu.
Albo gdy po prostu tak długo milczałam, że zapomniałam, czego mi brakowało.
A potem... coś się zaczęło zmieniać.
Zdarza się, że mówimy coś w złości. Zbyt ostro, zbyt szybko, zbyt boleśnie. Bo emocje, bo jesteśmy zmęczeni, rozczarowani, przyparci do muru.
A potem milczymy.
Nie dlatego, że już nas nie obchodzi.
Tylko dlatego, że nie wiemy, jak się z tego wycofać.
Wszyscy spojrzeli z zaciekawieniem na panterę - nikt nie miał wątpliwości, że to ona jest najszybsza. Gdy sędzia wydał sygnał startu, wszyscy ruszyli z impetem. Wszyscy... poza panterą, która pozostała w cieniu drzewa, spokojnie obserwując resztę.
- Dlaczego nie biegniesz? - zapytała zaskoczona sowa, będąca sędzią.
Że problemy to jednak znak życia.
Bo jedyne miejsce, gdzie już nikt nie musi się z niczym zmagać, to cmentarz.
Tylko jednym ruchem - jakby ktoś pociągnął za jakąś niewidzialną nitkę i posypało się wszystko.
Najpierw choroba, potem pralka, potem komputer, potem dziwne spięcia z ludźmi, potem jeszcze samochód. A na koniec siadasz na krześle w kuchni, patrzysz na ten cały chaos i myślisz:
To konto czasu.
Dostajesz 86 400 sekund. Każdego dnia. Bez wyjątku.
Ale jest jeden haczyk.
Tego, czego nie wykorzystasz… nie odzyskasz. Nie możesz przelać dalej. Nie możesz zachować na potem. Zniknie. Bezpowrotnie.
Więc co zrobisz z tym darem?
Czy pozwolisz, by przeciekł Ci przez palce w narzekaniu, przewijaniu i odkładaniu?
„Życie mnie przygniata” - powiedziała wnuczka. Babcia nie odpowiedziała słowami. Zrobiła coś innego.
Starsza kobieta uśmiechnęła się łagodnie i zaprosiła wnuczkę do siebie do kuchni.
Na stole położyła kostkę lodu, świecę i ziarenko przyprawy.
W pewnym miasteczku znajdował się stary, niemal zapomniany budynek. Mieszkańcy mówili o nim „Dom Odbić”, choć nikt dokładnie nie wiedział, skąd wzięła się ta nazwa. Mówiono, że kto tam wejdzie, zobaczy więcej, niż się spodziewa.
Pierwszy dotknął boku słonia i powiedział:
- Słoń jest jak mur!
Drugi złapał za kieł:
- Nie, jest jak ostry dzidy!