Ciepłe słowa

Kiedyś myślałam, że życie po prostu tak wygląda. Że musi boleć. Że musi być szare, ciężkie i że trzeba przez nie brnąć jak przez błoto po deszczu. Dzień za dniem, bez sensu, bez celu. Nie wierzyłam w "jutro", nie widziałam powodu, by wstawać z łóżka z uśmiechem.

A potem... coś się zaczęło zmieniać.

Nie nagle. Nie jak w filmach, gdzie wszystko obraca się o 180 stopni po jednej scenie. U mnie to była droga. Długa. Myślę, że zajęło mi to około dwóch lat - prawdziwego budzenia się, zrzucania

ciężaru, powrotu do siebie. Ale był jeden moment, który uważam za przełom. To była chwila, gdy uświadomiłam sobie, że są rzeczy, na które nie mam wpływu. Brzmi prosto - ale to był szok. Dotarło do mnie, że nie zmienię ludzi, nie cofnę przeszłości, nie sprawię, że świat stanie się taki, jak chcę. Najpierw pojawiła się złość, potem bezsilność. A potem… przyszła akceptacja. A kiedy zaakceptowałam, że nie wszystko zależy ode mnie - przyszło odpuszczenie. Jakby wyrzucić śmieci z duszy. Uwolnić się. I od tego wszystko się zaczęło.

Zaczęłam sprzątać - dosłownie i w przenośni. Odcinać toksycznych ludzi, którzy próbowali układać mi życie, choć nie chodzili w moich butach. Nie mieli moich ran, nie mieli moich braków. Nie byli mną. Nie mieli prawa decydować, jak mam żyć - a jednak robili to. I ja im na to pozwalałam. Aż przestałam. Zaczęłam robić porządki - w kontaktach, w relacjach, w domu, w głowie. Usuwałam numery z telefonu, które nic nie wnosiły. Kasowałam znajomości, które były tylko dla statystyk. Dbałam o przestrzeń, w której żyję - bo wierzę, że jak jest bałagan wokół, to i w środku trudno o spokój. Teraz czuję to mocno: porządek zewnętrzny pomaga w porządku wewnętrznym.

Nie dlatego, że było wyjątkowo piękne. Ale dlatego, że było powiedziane w złym momencie, zbyt szybko… albo wcale.

Zdarza się, że mówimy coś w złości. Zbyt ostro, zbyt szybko, zbyt boleśnie. Bo emocje, bo jesteśmy zmęczeni, rozczarowani, przyparci do muru.

A potem milczymy.

Nie dlatego, że już nas nie obchodzi.

Tylko dlatego, że nie wiemy, jak się z tego wycofać.

Nie umiemy cofnąć słów. A przecież tyle razy w głowie krzyczymy sobie: „Nie chciałem tego powiedzieć. To nie było naprawdę.”

Ale dla drugiej osoby… już było. Już zostało.

Jak zadra, która przypomina o sobie wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy.

Prawda jest taka, że najczęściej ranimy tych, którzy są dla nas najważniejsi. Bo właśnie przy nich nie zakładamy masek. Bo liczymy, że zniosą więcej.

Ale czasem jedno „bezmyślne” zdanie potrafi zostawić ślad na całe życie.

Wiem, jak to jest.

Wiem, jak łatwo powiedzieć za dużo. I jak trudno potem żyć ze świadomością, że można było inaczej.

Dlatego jeśli jeszcze możesz - zatrzymaj się.

Zanim powiesz coś, czego będziesz żałować.

Zanim stracisz coś, co miało sens.

Nie chowaj najważniejszych słów na potem.

I nie wypuszczaj tych, które nigdy nie powinny paść.

Czasem to nie okoliczności niszczą relacje.

Czasem robimy to my - przez milczenie, przez złość, przez słowa rzucone jak nóż. Niech dzisiejszy dzień będzie tym, w którym zamiast ranić - spróbujesz przytulić.

Zamiast udowadniać rację - okażesz serce.

Zamiast mówić w gniewie - zaczekasz, aż emocje opadną. To może być Twój najważniejszy wybór.

Dlatego zanim powiesz coś w gniewie - zaczekaj.

Policz do dziesięciu. Albo do stu.

Oddychaj.

Odejdź na chwilę.

Daj sobie czas.

Nie chowaj najważniejszych słów na potem.

I nie wypuszczaj tych, które nigdy nie powinny paść.

Zamiast krzyczeć - przytul.

Zamiast ranić - zamilknij.

Zamiast żałować - naucz się kochać mądrzej.

To może być Twój najważniejszy wybór.

I może uratować więcej, niż Ci się wydaje.

🧡 Jeśli Ci pomogło, przekaż go komuś, komu też pomoże.




Twoje słowa pod postami to dla mnie największa motywacja ❤️
Zachęcam też do kliknięcia przycisku „Obserwuj” po prawej stronie.
A jeśli chcesz postawić mi kawę - link znajdziesz tutaj:  

Na skraju ogromnego lasu zwierzęta urządziły zawody. Miały one rozstrzygnąć, kto jest najszybszy spośród wszystkich mieszkańców puszczy. Wśród uczestników znaleźli się lis, zwinna łasica, radosny chart i... pantera.

Wszyscy spojrzeli z zaciekawieniem na panterę - nikt nie miał wątpliwości, że to ona jest najszybsza. Gdy sędzia wydał sygnał startu, wszyscy ruszyli z impetem. Wszyscy... poza panterą, która pozostała w cieniu drzewa, spokojnie obserwując resztę.

- Dlaczego nie biegniesz? - zapytała zaskoczona sowa, będąca sędzią.

Pantera uniosła lekko głowę i odpowiedziała spokojnie: - Gdybym musiała to udowadniać, już dawno przestałabym być tym, kim jestem.

Pozostałe zwierzęta zatrzymały się w połowie trasy, zdezorientowane. Część z nich poczuła ulgę, że nie muszą się z nią mierzyć. Inni - lekki wstyd, że zrobili z tego widowisko.

Morał:

Prawdziwa siła nie potrzebuje potwierdzenia.

Nie musisz odpowiadać na każdą prowokację ani brać udziału w każdym wyścigu. Czasem największym wyrazem pewności siebie jest spokój i milczenie.

Twoja wartość nie zależy od porównań - tylko od tego, kim naprawdę jesteś i do czego zostałeś stworzony.




Jeśli masz ochotę, zostaw komentarz - bardzo lubię je czytać.
Możesz też kliknąć „Obserwuj” w bocznym pasku, by nie przegapić nowych wpisów.
A kawę możesz postawić tutaj: 

Wiesz, ostatnio złapałam się na czymś dziwnym. Że czasem, gdy mam wszystkiego po dziurki w nosie i myślę „ile jeszcze?”, przychodzi mi do głowy myśl… przewrotna, ale prawdziwa.

Że problemy to jednak znak życia.

Bo jedyne miejsce, gdzie już nikt nie musi się z niczym zmagać, to cmentarz. Tam nikt nie martwi się kredytem, samotnością, zmarszczkami, czy tym, co powiedziała sąsiadka. Tam jest cisza. Ale taka, której nikt z nas tak naprawdę nie pragnie.

Więc może te nasze zmartwienia - choć potrafią przygnieść - są jak echo życia? Może właśnie dzięki nim czujemy, że jeszcze jesteśmy w ruchu? Że jeszcze nas coś obchodzi, boli, porusza?

I kiedy tak myślę, to nagle moje „mam dość” zamienia się w ciche „na szczęście jeszcze jestem”.

Więc tak, czasem chcę się skulić pod kocem i zniknąć. Ale potem przypominam sobie - gdy nic już nie boli, to znaczy, że naprawdę zniknęłam.

A dopóki mam choćby jeden powód, żeby się z czymś szarpać… to znaczy, że nadal tu jestem. I to mi wystarcza.

Jeśli Ci pomogło, przekaż go komuś, komu też pomoże 💛






Masz ochotę na małą interakcję? Napisz komentarz lub kliknij „Obserwuj” w bocznym pasku 😊
A gdybyś chciał/a postawić mi kawę - link znajdziesz tutaj: 

Nie wiem, czy to tylko ja, ale mam wrażenie, że czasem życie nie wali się powoli.

Tylko jednym ruchem - jakby ktoś pociągnął za jakąś niewidzialną nitkę i posypało się wszystko.

Najpierw choroba, potem pralka, potem komputer, potem dziwne spięcia z ludźmi, potem jeszcze samochód. A na koniec siadasz na krześle w kuchni, patrzysz na ten cały chaos i myślisz:

„Serio? Jeszcze coś?”

Kiedyś myślałam, że to przypadek. Że po prostu mam pecha, zły dzień, zły tydzień, zły los. Ale potem zaczęłam zauważać pewną prawidłowość: takie ciągi zdarzeń zdarzały się zawsze wtedy, gdy w moim życiu działo się coś naprawdę dużego. Nie tylko na zewnątrz - ale też we mnie.

Nie jestem wróżką. Ale wierzę, że wszystko jest energią. I że jeśli w naszym życiu coś się psuje - naprawdę, głęboko, emocjonalnie - to ta energia zaczyna się rozlewać na inne rzeczy. I wtedy padają sprzęty. I wysiadają relacje. I odzywają się stare rany.

To jakby cały dom, całe nasze otoczenie, czuło ten wewnętrzny rozpad. Jakby rzeczy - nawet te najbardziej zwykłe - wiedziały, że coś się kończy. I same zaczynały się kruszyć.

Ale jest też druga strona tego chaosu.

Czasami to nie tylko rozpad. Czasami to - choć brzmi to może dziwnie - porządkowanie. Tylko takie brutalne. Jakby życie mówiło: „To już się nie nadaje. To już Ci nie służy. To już nie pasuje do tego, kim się stajesz.”

Czasami coś się psuje, bo... robi miejsce.

Bo gdyby wszystko działało, gdyby wszystko było po staremu - nie miałabyś powodu, by coś zmienić.

I nie chodzi tylko o rzeczy. Czasami psują się związki. Pękają przyjaźnie. Ludzie odchodzą - albo my musimy odejść. Zwalniają nas z pracy, z którą byliśmy związani przez lata. Albo sami podejmujemy decyzję, której nie mieliśmy siły podjąć wcześniej.

I tak, są takie rozdziały, które nie kończą się szczęśliwie. Ale ich zakończenie - samo w sobie - to już sukces. Bo coś, co trwało zbyt długo, w końcu się domknęło. Może z hukiem. Może z bólem. Ale już nie trzeba tego dźwigać.

 

Każdego poranka - jeszcze zanim otworzysz oczy - ktoś dyskretnie zasila Twoje konto. Nie pieniężne. Nie cyfrowe.

To konto czasu.

Dostajesz 86 400 sekund. Każdego dnia. Bez wyjątku.

Ale jest jeden haczyk.

Tego, czego nie wykorzystasz… nie odzyskasz. Nie możesz przelać dalej. Nie możesz zachować na potem. Zniknie. Bezpowrotnie.

Więc co zrobisz z tym darem?

Czy pozwolisz, by przeciekł Ci przez palce w narzekaniu, przewijaniu i odkładaniu?

Czy może wypełnisz go uważnością? Przemyśleniami? Czułością?

Jednym telefonem, który może zmienić czyjś dzień. Jednym zdaniem, które zostanie w kimś na zawsze.

Nie musisz zmieniać świata.

Wystarczy, że zaczniesz naprawdę żyć.

Bo czas nie czeka. Ale Ty wciąż masz wybór.

Dziś. Teraz.




Zostaw komentarz, jeśli masz chwilę – lubię te małe rozmowy pod wpisami.
Możesz też kliknąć „Obserwuj” w bocznym pasku, aby być na bieżąco.
A kawę zawsze można postawić tutaj: 

 „Życie mnie przygniata” - powiedziała wnuczka. Babcia nie odpowiedziała słowami. Zrobiła coś innego.

Starsza kobieta uśmiechnęła się łagodnie i zaprosiła wnuczkę do siebie do kuchni.

Na stole położyła kostkę lodu, świecę i ziarenko przyprawy.

Każdą z tych rzeczy postawiła przy kaloryferze.

- Poczekamy chwilę - powiedziała tylko.

Po paru minutach lód się rozpłynął. Świeca zaczęła się topić, ale dawała ciepło i światło. A przyprawa... uwolniła zapach. Niewielki, ale wyczuwalny.

- Widzisz - powiedziała babcia. - Każda z tych rzeczy zareagowała inaczej na ciepło.

Lód się poddał. Zniknął.

Świeca zaczęła się spalać, ale w tym procesie ogrzewała i rozjaśniała przestrzeń.

A przyprawa? Ona rozkwitła.

To nie chodzi o to, czy w życiu robi się „gorąco”. Bo zrobi się.

Chodzi o to, co zrobisz wtedy Ty.

Nie musisz być nieczuła jak lód, żeby przetrwać. Nie musisz spalać się jak świeca dla innych, zapominając o sobie. Ale masz w sobie siłę, by - tak jak przyprawa - uwolnić to, co najpiękniejsze, nawet w trudnych chwilach.

Morał:

Nie zmienimy temperatury świata, ale możemy wybrać, co z nią zrobimy. Każdy z nas ma coś w sobie, co może zamienić trud w wartość - zapach, ciepło, światło… Twoja obecność też ma znaczenie. Nawet jeśli czasem tego nie widać od razu.

 Dziękuję, że zaglądasz na mój blog 🌿 Jeśli chcesz, zostaw kilka słów w komentarzu albo kliknij „Obserwuj” po prawej stronie. A gdybyś chciał/a postawić mi kawę - zapraszam tutaj: