Ciepłe słowa

Znasz to uczucie, kiedy wiesz, że coś jest dla Ciebie dobre, ale... nie działasz? Nie odpisujesz, choć czekasz na wiadomość. Odkładasz, choć Ci zależy. Zaczynasz, ale nie kończysz.

To nie lenistwo. To nie słabość charakteru.

To podświadomość.

Nie planuję życia na dekady do przodu.

Ale na jutro? Jestem gotowa.

Nie chodzi o to, że chcę odejść.

Chodzi o to, że każdego dnia zasypiam ze spokojną głową.

Być z kimś, kto nie mówi "kocham", nie przytula z własnej inicjatywy, nie pyta "co u ciebie" po całym dniu - to czasem jak tkwienie w emocjonalnej pustyni.

Ale co, jeśli to nie pustynia, tylko... inny klimat?

Co, jeśli po prostu jesteś z dorosłym autystykiem?

Nie diagnozuję. Nie wklejam etykiet.

W moim domu nie było rozmów o uczuciach. Nikt nie pytał, co czuję. Nie było przytulania. Nie było rozmów o problemach. Żadnych „a jak Ci minął dzień?”. Było jak w fabryce - zrób, zjedz, idź spać. I tak codziennie. Nie znałam innego świata.

I nagle - płacze.

Cisza. Ty patrzysz, a on próbuje ukryć, co właśnie się stało.

Nie da się cofnąć czasu. Błędy, które popełniliśmy, są już za nami. Nie możemy ich naprawić, ale możemy nauczyć się z nimi żyć. To trudne, bo często nie tylko my sami nosimy ciężar przeszłości. Są ludzie, którzy nie przestają nam przypominać o tym, co poszło nie tak - jakby to miało dziś zmienić coś w twoim życiu.

Kiedy przeszłość staje się narzędziem do kontroli i osądu